Monografie miejscowości górnośląskich

Obecnie jest to część Polskiej Cerekwi. W 1262 r. pojawia się jako Mileieuich.
Stara słowiańska nazwa – Miłowice – wg Heinricha Adamy oznacza ulubione miejsce.

W drugiej połowie XVIII w. należała do majątku (Herrschaft) w Polskiej Cerekwi i składała się zaledwie z 11 gospodarstw zagrodniczych oraz jednego młyna.
W pierwszej połowie XIX w. nadal należała do dominium w Polskiej Cerekwi, które dzierżył wówczas baron Ferdinand von Seherr-Thoß. Wieś składała się wówczas z dwóch folwarków, 46 gospodarstw domowych. Były w niej także dwie owczarnie oraz młyn wodny. Liczba mieszkańców (razem z przysiółkami) wynosiła zaś 351. Pod względem przynależności parafialnej, miejscowość należała do Polskiej Cerekwi. Ponadto do wsi należały jeszcze dwa wspomniane przysiółki:

• Gniewow – występuje w 1532 r. jako Hinebuow, składał się z 10 gospodarstw zamieszkałych przez 29 osób, parafialnie należący do Zakrzowa
• Warmenthal (Ciepłidoł) – złożony z 6 gospodarstw zamieszkałych przez 20 osób

Około 1876 r. drugi z tych przysiółków został włączony do dominium miłowickiego tworząc samodzielny majątek ziemski Millowitz-Warmenthal należący do baronów von Seherr-Thoß.

Poza majątkiem ziemskim, który wchodził w skład dawniejszego majątku rodziny hrabiów Gaszyn (Gaschin), a potem rodziny baronów von Seherr-Thoß (od 1 lipca 1860 r. w posiadaniu czterech synów barona Ferdinanda), miejscowość (w 2. poł. XIX w. występuje także jako Müllowitz) tworzyła również niewielką wioskę, która w latach 60tych XIX w. wraz z Gniewowem i Ciepłym Dołem stanowiła jedną gminę liczącą 15 gospodarstw zagrodniczych i 22 – chałupnicze, a jej łączna powierzchnia wynosiła 525 mórg, z czego 335 mórg stanowiły pola uprawne, 2 morgi – ogrody, 130 mórg – łąki, 10 mórg – drogi, 3 morgi – rzeki i 45 mórg – podwórza.
Zarówno do szkoły, jak i kościoła ludność udawała się do Polskiej Cerekwi.

U progu XX w. miejscowość ta składała się z majątku na prawach rycerskich (Rittergut) i gminy wiejskiej (Gemeinde). Zamieszkała była przez 425 mieszkańców. Nie zmieniła się przynależność parafialna. Również najbliższa poczta, urząd stanu cywilnego i urząd obwodowy znajdowały się w Polskiej Cerekwi. Wkrótce jednak miejscowość utraciła samodzielność i w latach 40tych ubiegłego wieku figuruje w źródłach jako przysiółek Polskiej Cerekwi, zamieszkały przez 646 mieszkańców.

Bibliografia:

1. Adamy H., Die schlesischen Ortsnamen, ihre Entstehung und Bedeutung, Breslau 1888, s. 70
2. Handbuch für die Provinz Schlesien, hrsg. von Königlichen Ober-Präsidial-Bureau, 52 Aufl., Breslau 1876.
3. Knie J.G., Alphabetisch-Statistisch-Topographische Uebersicht aller Dörfer, Flecken, Städte und anderen Orte der Königl. Preuß. Provinz Schlesien, Breslau 1845, s 412.
4. Schlesisches Ortschaftsverzeichnis, Breslau 1901.
5. Schlesisches Ortschaftsverzeichnis, Breslau 1941.
6. Triest F., Topographische Handbuch von Oberschlesien, Sigmaringen 1984.
7. Zimmerman F.A., Beyträge zur Beschreibung von Schlesien. 2. Band, Brieg 1783, s. 307