Zarys rozwoju i zastosowanie w pracy archi
walnej
Prawdę mówiąc nazwa „neogotyk” nie funkcjonuje w archiwistyce niemieckiej. Zajęcia z transkrypcji tekstów staroniemieckich określane są mianem „paleografii”. U nas termin ten odnosi się do tekstów starszych (łacińskich). Dukt ten określany jest na różne sposoby: szwabacha, fraktura, Sütterlin.
Właściwą nazwą powinna być kursywa gotycka lub kurrenta (Kurrentschrift) lub najzwyczajniej w świecie: pismo niemieckie (deutsche Schrift).
W XIX w. określano je w szkołach mianem eckige Schrift (pismo kanciaste), w odróżnieniu od pisma okrągłego (runde Schrift). Obydwie formy były w programie kaligrafii szkoły górnośląskiej 2. poł. XIX w. Prawdopodobnie dlatego, że kroju pisma łacińskiego (antykwy) – stosowanego dziś używano w Niemczech przy pisaniu wyrazów w języku obcym, w tym wypadku był to język polski.
Od ponad pół wieku nie naucza się tej formy pisma w szkołach. Coraz mniej osób (także w Niemczech) potrafi odczytać taki tekst.
Silva rerum, czyli różności
Cyfrowe Archiwa Tradycji Lokalnej
Światowy katalog bibliotek
Dom Współpracy Polsko-Niemieckiej
